Op de hometrainer naar Amsterdam

Inmiddels heb ik mijn outdoor-seizoen lang en breed afgesloten, doet de herfst langzaam haar intreden en kondigt een nieuw avontuur zich aan. Aankomende maand vertrek ik voor een halfjaar naar Hamburg! Op naar het onbekende. Nieuwe stad, nieuwe universiteit, nieuwe trainingsgroep en ongetwijfeld veel mooie winterkilometers. Voordat ik daadwerkelijk overweldigt word met onbekende prikkels, blik ik eerst nog eens terug op afgelopen zomer…


ge·duld (het; o)1vermogen om rustig af te wachten-


Lief, wisselvallig baanseizoen...wat was je leerzaam! Je liet me voelen wat zadelpijn is, je leerde me binnensmonds vloeken en liet me inzien dat niet alles te plannen valt. Je stelde mijn aanpassingsvermogen op de proef, je hielp me over mijn badmutsen-fobie heen én je bracht me bij me dat je een wielerbroekje zonder onderbroek draagt. Je liet me inzien dat je soms best nukkig en tegendraads mag zijn, maar dat je niet álle waardevolle adviezen in de wind moet slaan. Bovenal leerde je me wat GEDULD is…

 

Mijn baanseizoen 2014 laat zich omschrijven als een jaar van enorme progressie. Slechts één luttele seconde verwijderd van het podium tijdens het NK atletiek, besloot ik vorig jaar dat ik er volledig voor wilde gaan. “Beter, sneller, harder” zei ik na afloop -zo vastberaden en gretig als ik was. Aan het einde van dat baanseizoen maakte ik met mijn coach Eddy Kiemel plannen voor de daaropvolgende zomer. Ons vizier was gericht op het EK <23 en alles leek heel simpel: ik had een doel en ik hoefde enkel en alleen de stijgende lijn door te zetten…


Baanseizoen 2015 begon met exact hetzelfde vuur als waar ik het voorgaande jaar mee had afgesloten. Toch kreeg ze al snel een andere lading…Op dag twee van mijn trainingsstage in Portugal liep ik een akelige knieblessure op. Een felle, zeurende pijn zorgde ervoor dat ik mijn duurloop hinkend uit moest lopen. Onaangekondigd en abrupt. Voor het wist vond ik mezelf te midden van een intensief revalidatieproces. Afspraken bij de sportarts, echo’s, fysiotherapie, kinesiotaping, en ontstekkingsremmers waren dagelijkse kost. Hoewel ik in dit verhaal toch echt zélf de hoofdpersoon was, voelde het alsof ik aan de zijlijn stond en beteuterd toekeek hoe mijn baanseizoen langzaam aan me voorbij ging.


Onbegrip en paniek…dit had ik niet ingecalculeerd! Er was echter weinig tijd om overal bij stil te staan, de knop moest om. Mijn hardloopschoenen bleven onaangeroerd en ik moest het doen met alternatieve trainingsmethoden: zwemmen, fietsen en zwoegen op de crosstrainer. Eerlijk is eerlijk…dat schakelproces ging aanvankelijk STROEF. De eerste periode van mijn revalidatietijd kenmerkte zich voornamelijk door getreuzel, gemopper, het eindeloos uitstellen van trainingen, het verafschuwen van te hoog uitgesneden badpakken en het stilzwijgend eten van Oreo-koekjes. Ja, ik heb gevloekt, gescholden en getierd…

Met het bittere besef dat mopperen me niks bracht, kwam er na enige tijd een kentering tot stand. Dankzij mijn trainer die grenzeloos durfde te denken, bemoedigende woorden van trainingsmaatjes tijdens trainingen op de fiets en vriendinnetjes die mijn lotgenoot werden in het zwembad, begon ik te beseffen dat looprust niet de ondergang van mijn baanseizoen hoefde te betekenen. Sterker nog: langzaam durfde ik te geloven dat ik op tijd terug zou zijn op mijn oude niveau! In de sportschool fietste ik met een verwilderd gezicht en de straaltjes zweet langs mijn gezicht de longen uit mijn lijf. In het plaatselijke buitenzwembad trotseerde ik in de stromende regen het ijskoude badwater en nam ik zélfs bijbehorende badmuts voor lief.

Ja, ik had de schakelaar gevonden! Toen ik in juni mijn looptrainingen weer hervatte, voelde het aanvankelijk onwennig en stroef. Hoewel ik de eerste weken vaak de vergelijking met een zwaarlijvig olifantje heb gemaakt, begonnen mijn trainingen in de tweede week al weer een beetje te draaien. Met het misgelopen EK<23 in mijn achterhoofd was mijn volledige focus ondertussen verschoven naar de NK atletiek, begin Augustus. Langzaam maar zeker was daar weer hét gevoel. Duurloopjes gingen weer ritmisch en ik ervaarde de vrijheid van vliegen over de baan!


Bij binnenkomst van het Olympisch stadion op 1 augustus wist ik dat het goed zat. Natuurlijk was er de bekende spanning, had ik zweethandjes en stiekeme twijfels, maar zelfvertrouwen overheerste. Ik was scherp en de versnellingen tijdens mijn warming-up gingen moeiteloos. Met het afgaan van het startschot werd mijn gevoel bevestigd. Een perfecte race volgde. Volledig in een roes liep ik naar het ZILVER. Wat een ongekend gevoel! *Mijn baanseizoen kenmerkte zich door pieken en dalen, wikken en wegen, teleurstelling en euforie. Ik heb ervaren dat vooruitgang vaak een opstelsom is van tegenslagen en geduld. Soms zit er eenvoudigweg niks meer op, dan in kalmte accepteren dat dingen in een andere volgorde verlopen dan je graag had gezien. Lief, wisselvallig baanseizoen… Ik heb je gehaat, vervloekt en gevierd, maar één ding is zeker: ik heb veel van je geleerd. Volgend jaar verslind ik je met huid en haar!

   
voor·uit·gang (de; m) 1het steeds beter worden van een toestand- ontwikkeling die leidt tot verbetering of vernieuwing

* Op 1 augustus 2015 pakte ik mijn allereerste NK medaille. In een nieuw persoonlijk record over 5000m liep ik naar het zilver in het olympisch stadion te Amsterdam.

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0

Marcella Runs Europe  - Just a little all over the place