Lieve Raspberry...

Lief zusje, gekke raspberry,

Ja, we hebben Facebook de afgelopen week zonder enige vorm van terughoudendheid keurig vollgespamt om de buitenwereld op de hoogte te stellen van het feit dat de Herzog-hardloopzusjes even verenigd waren. Ik vond het bijzonder. Samen met kerst... Net als vroeger!

We arriveerden allebei ongeveer in dezelfde fysieke modus: redelijk tot behoorlijk erg afgedraaid. Jij van je reis, jetlag, je trainingen die je elke ochtend in schemering en ochtenddauw voltooit en natuurlijk van je super gave, maar vermoeiende job. Ik van een week ziek-zijn, mijn nieuwe leefomgeving Hamburg, bijbehorende stress, lange unie-dagen en van het stiekem elke dag véél te veel willen doen.

Oftewel: we hebben het thuis-zijn beide optimaal benut om uit te rusten en bij te komen. Ondanks dat ik je slechts af en toe kan zien, met vaak lange, veel te lange tussenpozen, heb ik altijd maar een uurtje nodig om weer volledig op de hoogte te zijn van je Colorado-leventje. 

Wat ik afgelopen week heel bijzonder vond, is dat ik werkelijk voor het eerst gevoel had dat we als twee atletes de deur uitstapten. Ik voelde me voor het eerst niet meer het kleine, onervaren ‘zusje-van.’ Ook bij jou was zo iets voelbaar... Vroeger was het: “is het tempo goed Marsje?” Nu zei je: “Hoeveel mile gaan we? En waarom heb je je tight zo belachelijk hoog Mars...?” 

Als twee gesmeerde locomotiefjes hebben we samen veel ontspannen kilometers gedraaid. Het staat vast dat ik onze pre-training rituelen ga missen: De laatste espresso, die door onze moeder als zogenaamde: “training-uitstel-koffie” is gebombardeerd, de opbeurende Duitse deep house sessies, het eeuwig foto’s maken, het lachen om mijn (volgens jou) veel te hoog opgetrokken hardlooptight, jouw eeuwige golfbal-rol-sessies en je hilarische, steevaste voorstel: “We kunnen anders ook gewoon een uur intensief wandelen...?” Ja, in uitstellen en treuzelen zijn we goed, maar in een kei harde training afwerken zijn we nog veel beter!

 

Ook heb ik gemerkt dat de afgelopen 7 dagen lang genoeg waren om veel van je te leren. Je hebt me meegegeven dat ontspanning en naar je lichaam luisteren soms belangrijker is dan het altijd geforceerd en krampachtig afwerken van al je trainingen. Als je moe bent en je lichaam de belasting even niet aan kan, moet je daar naar luisteren. Ontspanning is goed.

 

Anderzijds heb ik ook het gevoel dat ik bij jou in de loop van de week onbewust een zekere vechtlust, of misschien wel een kleine tijger wakker heb gemaakt…

Dat het afgelopen jaar rondom jou onrustig en chaotisch is geweest, is niemand ontgaan. Ik heb respect voor de koele manier waarop je in jezelf bent blijven geloven.  Als het kleine ‘zusje-van’  was het met vragen van sensatiezoekers en priemende blikken bij wedstrijden ook niet altijd gemakkelijk. De absolute druppel was voor mij het uitgesloten worden van deelname aan de Internationaler Raiffeisen Silvesterlauf in Peuerbach, Oostenrijk. Waarom? Vanwege de commotie rondom mijn achternaam. Belachelijk. Keerzijde van alle negatieve publiciteit? Jij hebt afgelopen jaar heel bewust mogen ervaren hoe onvoorwaardelijk je passie voor hardlopen is en je bent gebrand op een grandioze ‘come-back’

En ik? Ik ben ervan overtuigd dat we in de toekomst samen nog naar vele mooie wedstrijden zullen toewerken!

Ja kleine raspberry, ik kijk er naar uit! Voor nu kan ik niks meer zeggen dan dat ik je ga missen! Ik heb genoten van onze Amsterdam/Rotterdam bezoeken, filmavondjes, onze kerstdansjes, fancy dresses en Aperol Spritz avondjes, de eindeloze discussies over de attractiviteitsfactor van de Amerikaanse vs. Duitse man en het tanken van nieuwe energie tijdens onze easy duurlopen.

 

Tschüss, dicken Kuss, ciao. Wir sehen uns wieder in 2016! XXX

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Justin (dinsdag, 29 december 2015 12:33)

    Leuke blog! Fijn om zo weer even samen te zijn en te lopen. Succes met de training en wedstrijdjes :).

Marcella Runs Europe  - Just a little all over the place