SPIKES ON FIRE!

Lief baanseizoen,

Afgelopen weken kwam je véél te dichtbij. Subiet en opdringerig kondigde je je aan. Welkom was je nog niet. Ik bevond me nog te midden van mijn Hamburg-analyse & Groningen-acclimatiserings-proces. Zo was december de maand van de exploderende kilometertotalen. Februari de maand van de antibiotica. En maart de maand van de Ibuprofin, twijfels en herboren geestdrift.

Nee…het staat vast dat mijn winter in Hamburg niet geheel gelopen is zoals gepland. De echte koude maanden november en december kenmerken zich door hun onstabiele karakter. Ik heb solide weken met indrukwekkende kilometertotalen gedraaid. Gepaard gaande met onderbrekingen door griep, aanhoudende voorhoofdsholteontsteking en een tegensputterend lichaam. 

Toen februari. Zonder twijfel de maand van de opluchting. Hoewel ik ontzettend genoten heb van mijn tijd in Hamburg, was ik blij dat ik in Groningen weer 3 x per week een groep stuiterende en fanatieke trainingsgenootjes om me heen had. Februari bleek een heuse “reparatie-maand” te worden. Aangezien ik in Hamburg weinig tempo’s heb gedraaid en ik mijn snelheid aan de Alster had laten liggen was het tijd om te “sleutelen.” Na een antibioticakuur was ik eindelijk van mijn voorhoofdsholteontsteking af. Om snel klaar te kunnen stomen voor het NK halve marathon moest er teven fiks aan mijn snelheid gewerkt worden. Hoewel trainer Eddy Kiemel geen echte problemen zag, was ik aanvankelijk vrij sceptisch. Tot mijn verbazing bleek een serie felle baantrainingen op racers echter goed aan te slaan en bespeurde ik binnen no-time iets wat op knie-inzet leek!

Wel ontstond er door het vrij rap opvoeren een irritante en zeurderige pijn bij mijn enkel. Dat wat aanvankelijk een futiliteit leek, werd na verloop van tijd zelfs pijnlijk bij wandelen. Bij de fysio bleek mijn 'tibialis posterior' ontstoken. Ik kan niet ontkennen dat zich bij het zien van vocht op de echo behoorlijk wat horrorcenario’s opdoemden: Dag trainingsstage, dag baanseizoen, vaarwel wedstrijdeuforie, tot ziens mooie pre-race-rituelen...

Tot mijn grote opluchting bleek rust, gevolgd door 1.5 week alternatief trainen en een Ibuprofin kuur genoeg om van deze peesblessure te herstellen. Helaas geen CPC-loop, geen halve marathon in Venlo...maar wél een fit lichaam.    

En toen was het maart… De maand waarin ik nieuwe spikes kocht en ze een pontificaal in mijn studentenkamertje hing. Puntgaaf. Blauw met wit. Aan een klein spijkertje boven mijn schouw... Spikes die me er aan zouden herinneren dat het baanseizoen spoedig voor de deur staat en dat ik over een aantal weken fit en pijnvrij over de atletiekbaan in Monto Gordo vlieg! Spikes waarmee ik pr’s ga lopen en een NK medaille ga winnen. Symbolisch voor mijn herboren geestdrift bungelden ze als een pronkobject boven de schouw aan de muur. 

 

Tsja…wellicht heb ik het met die symbolisatie net wat  letterlijk genomen.

 

Wat zegt deze foto… Het resultaat van een te hete kaars en een onhandige actie…? Óf een symbolische aanduiding dat ik dit jaar extra ga VLAMMEN? Ik ga voor het laatste!

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0

Marcella Runs Europe  - Just a little all over the place