Op trainingsstage in het Zwitersland van Afrika

Als een sardientje zit ik in een oude gele Mercedes. Geen veiligheidsgordels. Volledig platgedrukt tussen twee vrouwen in djellaba’s. Een indringende lucht vult mijn neus. Een mix van specerijen en transpiratie. Met 7 personen vullen we een 5 persoons auto. De taxichauffeur toetert en schreeuwt heetgebakerd naar een tegenligger wanneer hij inhaalt op een tweebaansweg waar het eigenlijk niet kan. Het zweet staat in mijn handen. Als ik naar beneden kijk zie ik dat mijn sportschoenen in een plas met water staan…

Nee, dit jaar geen Potchefstroom, Monte Gordo of Lanzarote. Ik ben samen met Wouter op trainingsstage in Marokko. De eerste dagen waren flink wennen en heb ik enorm gebaald… Dat het rond dit jaargetijde koud kon zijn in Ifrane wist ik, maar deze omstandigheden had ik niet voorzien. Onophoudelijke sneeuwbuien, -4 graden, totale chaos en een verbod om de stad te verlaten. Ifrane werd door een mistige waas omtrokken en deed haar bijnaam ‘klein Zwitersland’ alle eer aan.

Door een gesloten universiteit (en dus sportschool) en een volledig besneeuwde atletiekbaan moest er de eerste trainingsweek flink geïmproviseerd worden. Zo is er heel wat op neer gereisd naar omliggende en lager gelegen dorpjes. Zo reisden we dinsdag met de taxi naar Azrou, 25 km van Ifrane vandaan, om daar de eerste krachttraining te voltooien. Eenmaal aangekomen in een middeleeuws stadje, vonden we een miniatuur krachthonk. Oud, klein en propvol met mannelijk wild. 30 vierkante meter gevuld met 

Marcella herzog website, hardlopen, atletiek

testosteron-bommen op slippers en snowboats! Al snel werd duidelijk dat vrouwen zich in deze krachtschool niet vertonen. Dit werd bevestigd door de afwezigheid van vrouwen-kleedkamers maar nog veel meer door de priemende ogen toen ik met mijn schattige haltertje in de weer ging. (Ik heb mijn losse joggingbroek voor de gelegenheid maar aangehouden.)

Marcella herzog website, hardlopen, atletiek

Inmiddels zijn we een paar dagen verder en begin ik mijn draai te vinden. Vanaf het moment dat de mist wegtrok doemde plotseling en prachtig stadje op. De zon laat zich nu bijna elke dag zien en maakt duurlopen op prachtige trails aangenaam. De restanten sneeuw aan weerszijde van de weg en de kuddes wilde honden maken mijn rondjes extra bijzonder. Ja, ik geniet enorm! Van de geniale vergezichten en van de soepele tred van Marokkaanse atleten die me tijdens mijn training regelmatig voorbij flitsen. Nóg fijner is het gevoel dat mijn lichaam mee doet. Heerlijk hoe mijn longen me vertellen dat ik me op 1700 meter bevind. Ook mijn knie begint steeds minder te protesteren. Hoewel mijn kilometertotaal nog steeds de helft is van wat het geweest is en ik nog zeker niet elke dag loop, komt het vertrouwen in mijn lichaam langzaam terug!

Misschien is ‘rust’ wel het onmisbare puzzelstukje in mijn laatste stukje herstel. Het is in ieder geval  fijn om even niet fulltime in de collegebanken te hoeven zitten. Uiteraard wordt er wel gestudeerd en gewerkt, maar er is veel meer RUST om optimaal met mijn sport 


bezig te zijn. Mijn “cultuur-doop” en eerste trainingsweek zitten er in ieder geval op… Ik ben klaar voor de volgende twee trainingsweken!

 

Nu is het tijd om boodschappen te doen in de wirwar van soeks, gaarkeukens en schreeuwende kooplieden. I’ll keep you posted! 

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Hardloopnetwerk (zondag, 14 januari 2018 15:09)

    Wat een top stukje Marcella!

Marcella Runs Europe  - Just a little all over the place