My latest blog post

De zwarte kolibirie

Ik heb zweethanden. ‘Clair Obscura’ het klonk zo cool. Een tikkeltje mysterieus. Nu zou ik het liefst wegrennen. Misschien kan ik een briefje achterlaten? Dan krijgt deze scène toch nog iets film-achtigs. Ik hoor het indringende en scherpe geluid van een naald die zwarte inkt in een gezonde huid schroeit. De geur van verbande huid. Het voelt alsof mijn maag zich omdraait. Vastgenageld aan mijn stoel. Gewoon blijven zitten. Ik wil dit immers. Toch…?!

Het is een mystieke wachtkamer in een donkere tattoostudio. Toen ik 2,5 jaar geleden voor mijn sport in Arnhem woonde dacht ik hier al over na. Een rennende vos op mijn schouderblad. Met subtiele lijntjes. Snel, dynamisch, sluw. Vossen zijn intrigerende dieren. Vooral omdat ze zo’n tweeledig imago hebben. Zijn ze aaibaar? Of juist sluw en roofzuchtig? De belichaming van snelheid op je schouder. Dat is toch mooi! En laat dit ook nét een stukje huid zijn waar mijn concurrentie niet omheen kan. Je tegenstanders op de atletiekbaan, al hijgend in je rug...

 

Mijn ideeën zijn vaak heel romantisch tot de werkelijkheid dichterbij komt. Plots waait de deur van de wachtkamer open en is één klap de hele ruimte gevuld. Haar entree voelt als een warme zomerzucht. Helemaal geen duistere ‘obscura’ maar een paarse franjejurk. Net boven de boezem een adelaar in een rijk kleurenpaillet en roodbruine krullen waar de zwaartekracht zich niks van aantrekt. "Are you ready honey?"

 

 Het is een kort moment stil. Vossen zijn schuchter en hebben een scherp oog voor dreigend gevaar.

"Honestly I am… maybe…uhm.. not that sure"  kraam ik uit. Ik word bevangen door een mix van schaamte en wanhoop. Ik weet dit van mezelf. Ik ben slecht in kiezen. Nog slechter in knopen doorhakken. Wanneer dingen definitief lijken te worden ren ik vaak weg. Ik hou niet van keuzes maken en de ambiguïteit die daar vaak aan verbonden is. Dit geldt voor alles: zelfs mijn sport en wonen. Ik ben graag in Groningen, graag in Gelderland. Maar kiezen doe ik niet. Dan maar gewoon twee plekken tegelijk. Mijn trainer noemt me een vlinder. Chaotisch en grillig. Ik wil graag hard lopen, soms kan ik me focussen, afzien en opgaan in strijdlust die nodig is om scherp te zijn. Maar ik hou evenveel van afleiding, cultuur, reizen, fladderen... ‘Onrust’ als karaktertrek of gewoon bang om het verkeerde te kiezen?

 

"I see where this is going. When you’re not 100%  sure my dear, I won’t get you inked. No need to rush. But girl, sometimes you have to stop doubting your doubts". 

Opgelucht sta ik buiten. Die laatste opmerking is zo treffend. Misschien is het allemaal niet zo moeilijk… Soms moet je gewoon gaan, gewoon doen. Eindeloos heroverwegen tot je geen structuur meer ziet in de wirwar van je eigen gedachtes is vermoeiend. Je verzetten tegen het feit dat je zo in elkaar zit evenzeer. Gebiologeerd kijk ik naar de letters ‘Clair Obscura’ en dan weet ik het zeker. Die sluwe vos met dat scherpe oog voor dreigend gevaar is niet mijn ding. Áls ik iets wil is het iets speels, iets dartelends. Een subtiele vlinder of een kleine kolibrie. Iets wat mij eraan herinnert dat ik die chaotische fladder best mag koesteren, maar dat deze soms, zonder al te veel schijnbewegingen, moet neerstrijken. 

meer lezen

Op trainingsstage in het Zwitersland van Afrika

Als een sardientje zit ik in een oude gele Mercedes. Geen veiligheidsgordels. Volledig platgedrukt tussen twee vrouwen in djellaba’s. Een indringende lucht vult mijn neus. Een mix van specerijen en transpiratie. Met 7 personen vullen we een 5 persoons auto. De taxichauffeur toetert en schreeuwt heetgebakerd naar een tegenligger wanneer hij inhaalt op een tweebaansweg waar het eigenlijk niet kan. Het zweet staat in mijn handen. Als ik naar beneden kijk zie ik dat mijn sportschoenen in een plas met water staan…

Nee, dit jaar geen Potchefstroom, Monte Gordo of Lanzarote. Ik ben samen met Wouter op trainingsstage in Marokko. De eerste dagen waren flink wennen en heb ik enorm gebaald… Dat het rond dit jaargetijde koud kon zijn in Ifrane wist ik, maar deze omstandigheden had ik niet voorzien. Onophoudelijke sneeuwbuien, -4 graden, totale chaos en een verbod om de stad te verlaten. Ifrane werd door een mistige waas omtrokken en deed haar bijnaam ‘klein Zwitersland’ alle eer aan.

Door een gesloten universiteit (en dus sportschool) en een volledig besneeuwde atletiekbaan moest er de eerste trainingsweek flink geïmproviseerd worden. Zo is er heel wat op neer gereisd naar omliggende en lager gelegen dorpjes. Zo reisden we dinsdag met de taxi naar Azrou, 25 km van Ifrane vandaan, om daar de eerste krachttraining te voltooien. Eenmaal aangekomen in een middeleeuws stadje, vonden we een miniatuur krachthonk. Oud, klein en propvol met mannelijk wild. 30 vierkante meter gevuld met 

Marcella herzog website, hardlopen, atletiek

meer lezen 1 Berichten

De laatste puzzelstukjes in niemandsland

Ik ben terug. Terug in het hoge noorden. Terug in de collegebanken. Terug bij Team 4 Mijl. Maar bovenal: terug bij het geloof dat de blessuretunnel lang is, maar niet oneindig.

Marcella herzog website, hardlopen, atletiek

Donderdagavond 7 november, 19.00: met handschoenen en een warme bandana sta ik verkleumd te wachten tot de rest van de groep klaar is met loopscholing. Er staat een baantraining op mijn programma en ik zou bijna zeggen dat ik zenuwachtig ben. Niet vanwege het tempo, maar vanwege de angst dat ik deze 5x1000 meter misschien niet kan voltooien. Het is precies 14 maanden geleden dat ik in een Team 4 Mijl- treintje liep. Tevens 10 volle maanden geleden dat ik überhaupt met mensen heb getraind.


Een paar minuten later loop ik in het voetspoor van teamgenootje Suzanne die strak het juiste tempo loopt. Ik focus me op haar rug, voel het opspattende regenwater en hoor mijn eigen ademhaling. Pas na afloop van mijn training besef ik dat ik voor het eerst in maanden geen moment met mijn gedacht bij mijn knieblessure was. Wat een opluchting! Op een cocktail van blijdschap en endorfine stap ik op mijn krakkemikkige studentenfietsje richting huis.

De volgende ochtend zit ik netjes om 09.00 in de collegebanken. Mijn bijna exploderende kuiten jengelen nog na en herinneren me aan de training van gisteren. Toch schaar ik dit type spierpijn onder de noemer ‘heerlijk’. Spierpijn die genoegdoening geeft. Een soort beloning… Het is namelijk een bewijs dat ik langzaam op de weg terug ben.

De afgelopen maanden kreeg ik vaak de vraag: “Waar train je nu naar toe?” “Wat is je eerstvolgende doel?” Het antwoord: “helemaal niks” is dan vaak een anticlimax… Na 12 maanden blessureleed streef ik maar één ding na en dat is: fitheid. Ik heb op dit moment geen eerste wedstrijd of groot toernooi in mijn achterhoofd.  Wél wil ik weer een lichaam dat volledig belastbaar is. Of dat de beste mentale aanpak is? Daar ben ik zelf nog niet helemaal uit… Wel weet ik dat de constante teleurstelling van onhaalbare doelen en een telkens stagnerende revalidatie dit afgelopen jaar niét motiverend werkten. Aan de andere kant is het soms ook lastig om te zweven in ‘niemandsland’.  Doelen werken namelijk ook inspirerend en versterken je onvoorwaardelijke toewijding. Soms bungel ik tussen de ‘hier en nu-focus’ en het willen aangrijpen van een nieuw doel. 

meer lezen

LET'S BOUNCE BACK!

Vanwaar die lange radiostilte…? Schrijven is leuk, maar wel alleen als je een samenhangend verhaal aan je lezer kan overbrengen. Voor mij ontbrak die samenhang de laatste maanden volledig! Eerlijk is eerlijk… 2017 is niet mijn jaar. Na het afronden van mijn studie dacht ik dat de wereld aan mijn voeten lag. Mijn trainingsstage in Zuid-Afrika had het fundament moeten worden van een bijzonder sportverhaal. Inmiddels maanden later, heb ik vooral een hele vervelende nasmaak aan deze trip. In Dullstroom liep ik een knieblessure op die mij de afgelopen 6 maanden bezig heeft gehouden. 

In januari stelde ik de start van mijn indoorseizoen redelijk nonchalant en zorgeloos uit. Als atleet moet je immers snel je focus kunnen verleggen. De uiteindelijke start van mijn indoorseizoen had tijdens het NK indoor moeten plaatsvinden. Echter: door onophoudelijke klachten onhaalbaar. Teleurgesteld maar vol vechtlust zette ik mijn tanden in een nieuw doel: het NK cross. Waarbij een medaille toch een absolute vereiste was. Opnieuw een anti-climax: deelname niet mogelijk door aanhoudende pijn. Met aanzienlijk meer moeite dan in januari stelde ik mijn vizier bij… De focus kwam te liggen op mijn revalidatie. Zonder mezelf te veel druk op te leggen geloofde ik écht dat ik er tijdens het NK outdoor weer zou staan.  

Marcella Herzog website foto's

In mijn ‘Rocky rehab’-blog in mei was ik positief en vol vertrouwen. Ik dacht dat ik de opwaartse lijn te pakken had. Toch waren afgelopen maanden een mix van hoop, terugkerende tegenslagen en onbegrip. Toen ik tijdens het NK atletiek als nukkige toeschouwer naar prestaties van andere atleten zat te kijken, werd mij duidelijk dat ik in een vicieuze circel zat. Een gestage opbouw die voortdurend wordt onderbroken zorgt voor constante teleurstelling.

Dit deed mij twee maanden geleden beslissen dat het tijd was voor VERANDERING. Mijn blessure was na een aantal maanden niet alleen meer in mijn knie, maar ook behoorlijk in mijn hoofd gaan zitten. Fysiek heb ik mijn lichaam een kleine ‘sabbatical’ gegeven om alle ‘heelprocessen’ in mijn knie te versnellen. Tevens is deze periode goed geweest om mij mentaal te herpakken. De MRI-scan die ik liet maken bevestigde mijn vermoeden: er was zeer duidelijk kraakbeenverlies onder mijn knieschijf zichtbaar. ‘Chondropathie eerste graad’  zoals het in medische termen wordt uitgedrukt.


meer lezen 0 Berichten

Rocky rehab

My rocky rehab

Bruine gespierde benen tegen een imposante rotsformatie… Een afgetraind lichaam en glinsterende zweetdruppels langs zijn stoere gezicht. “The road is steep, but the destination is within your reach…” Een beetje jaloers kijk ik naar hem op. Niet zozeer jaloers op zijn indrukwekkende staalkabel-spieren, maar wel op zijn ijzersterke wilskracht. Onderuitgezakt bestudeer ik een vale poster van een klimmer in de sportschool in Zuid-Duitsland waar ik 2 keer per week kom. Ik ben blij dat mijn krachttraining er op zit.

meer lezen 0 Berichten

Marcella Runs Europe  - Just a little all over the place